از من بگریزید که می خوردم امروز
با من منشینید که دیوانه ام امشب
ترسم که سر کوی تو را سیل بگیرد
ای بی خبر از گریه ی مستانه ام امشب
یک جرعه ی آن مست کند هر دو جهان را
چیزی که لبت ریخت به پیمانه ام امشب
بی حاصلم از عمر گران مایه فروغی
گر جان نرود در پی جانانه ام امشب

به شانه ام زدی

که تنهاییم را تکانده باشی

به چه دلخوش کرده ای

تکاندن برف از شانه های آدم برفی

بمون ولي به خاطر غرور خسته ام برو

برو ولي به خاطر دل شكسته ام بمون

به موندن تو عاشقم به رفتن تو مبتلا

شكسته ام ولي برو ، بريده ام ولي بيا

چه گيج حرف مي زنم ، چه ساده درد مي كشم

اسير قهر و آشتي ميون آب و آتشم

چه عاشقانه زيستم چه بي صدا گريستم

چه ساده با تو هستم و چه ساده بي تو نيستم

تو را نفس كشيدم و به گريه با تو ساختم

چه دير عاشقت شدم چه ديرتر شناختم

تو با مني و بي توأم ببين چه گريه آوره

سكوت کن سکوت کن سكوت حرف آخره

ببين چه سرد و بي صدا ببين چه صاف و ساده ام

گلي كه دوست داشتم به دست باد داده ام

بمون كه بي تو زندگي تقاص اشتباهمه

عذاب دوست داشتن تلافي گناهمه

امواج زندگی را با آغوش باز پذیرا باش.


حتی اگر گاهی تو را به قعر دریا ببرد!


آن ماهی که همیشه بر سطح آب می بینی...


مرده است..!

مبتلا به میکروب غربت

 از پشت شیشه نگاهش کردم چه لاغر شده بود و چه نحیف می نمود

 دانستم که روز وداع نزدیک است

مُشتهایش را باز نمود کف دستش قطره های اشکم بود که روزی به او بخشیدم

 به چشمهایم دست کشیدم خشک بودند

رویاهایم را تکه تکه کرده ام وبه حراج می گذارم

 رویاهایم را می فروشم

تا بتوانم به جایش کابوس را قسطی بخرم

مادر روزت مبارک

شاعر و فرشته
شاعر و فرشته ای با هم دوست شدند ...
فرشته پری به شاعر داد و شاعر ، شعری به فرشته ...
شاعر پر فرشته را لای دفتر شعرش گذاشت و شعرهایش بوی آسمان گرفت ...
فرشته شعر شاعر را زمزمه کرد و دهانش مزه عشق گرفت ...
خدا گفت : دیگر تمام شد ... دیگر زندگی برای هر دوتان دشوار می شود ...
زیرا شاعری که بوی آسمان را بشنود ، زمین برایش کوچک است ... و
فرشته ای که مزه عشق را بچشد ، آسمان برایش کوچک